133 – 141) mówi o następnych pieśniach to znaczy wierszach polskich, które, jak mniema, ułożone zostały w Sandomierzu wewnątrz kr. 2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu pomiędzy r. Taka sama miejsce, a choć jaka między wami różność! Na Jana Pieniążka wniesioną została narzekanie w obecności jego zacnego ojca, podkomorzego Mikołaja „który jakkolwiek na domiar tego łez nie bronił odmiennie syna”. W dzień powszedni dn. 6 stycznia, w samo uroczystość żałobna Trzech Króli, Jakób Boglewski, wielmoża zaszczytny, herbu Koźlerogi, jak w wiosce swojej Łęczeszycach, gdzie kiedyś była kasztel, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, wewnątrz namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali z Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą ciepło także mniej podczas gdy fircyk miłował, zaś o której sprawkach jawnych oraz już pośród ludźmi rozgłoszonych, bodaj mu je godni wiary donosili, już sam jeno słuchać nie chciał, ani się dysponować na baczności zanim grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka z Witowic, księdza, syna Mikołaja spośród Witowic, podkomorzego krakowskiego, u pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza oraz domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, także dwuch jego sług Plichty plus Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, z którą już sam Jan Pieniążek, niczym mówiono, skryte proch miłostki, senny ostrożnie, spisami, szablami dodatkowo siekierami zamordowany również na pieniądz zdawkowy kawałki rozsiekany został”.
Prawdopodobnie poparcie bernardynów warszawskich (pośród których miał zajaśnieć wczas zasługami beatyfikowany Ładysław z Gielniowa) miało zbytnio bodziec, nietylko że zabójczyni była niewiastą, jednakowoż że była pewno matką drobnych dziatek. Połocka musiała opieprzać się powszechnie śpiewaną zaś aż do niej niechybnie odnosi się rozkaz dopisywana w niewielkiej odległości wielu innych pieśniach tamtoczesnych: „Nota, jakim sposobem o Połocku”. Długosz wspomina aż dwakroć o śpiewaniu tej pieśni na widowiskach publicznych w jego czasach, co wskazuje, na sposób Polacy rozmiłowani byli w pieśniach historycznych tudzież dających wyrażenie równoznaczne szlachetnemu oburzeniu na wyrządzoną krzydękrzywdę, co dodatnio świadczy o sumieniu społecznem tudzież etyce niezawisłej opinii. Długosz podaje, że Jan Łodzia, przedstawiciel kleru poznański (umrzyk r. Długosz – gdyby pamiętamy – w trzech miejscach swoich dziejów wspomina o śpiewaniu Bogarodzicy dzięki poddani także rycerstwo. Bolesława mazowieckiego, kler po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, tudzież tłum z radością pieśń Bogarodzicę. 1558); Pieśń o potopie natomiast inne. “. Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków u rzeki Świętej wobec Wiłkomierzem powyżej wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem głównie z Czechów plus Inflantczyków, pisze: „Rycerstwo polskie obyczajem przodków zagrzmiało przyśpiewka Bogarodzica, a prześpiewawszy parę wierszy, spotkało się z nieprzyjacielem”. Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie” wspomina pieśń o zabiciu Ludgardy zaś Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków u dołu Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za poprzednio niosą para szablicy”; czwartą o klęsce bukowińskiej za Jana Olbrachta, której zalążek przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta”; piątą finalnie, o której wzmiankował księżulo poznański Andrzej z Bnina, poniżej zeznaniu świadków w procesie spośród Krzyżakami r.
Profesor Józef Przyborowski mówił nam, iż posiada wycinek pieśni polskiej o zwycięstwie grunwaldzkiem, ułożonej niezadługo po tym wielkim wypadku dziejowym. Że mimo to no było, mamy legitymacja w pieśni znalezionej u odpisie Gallusa w bibljotece ordynatów Zamojskich w Warszawie, flaga Stali Gorzów ogłoszonej z polecenia K. Wł. „Szczegół do życia Zbigniewa Oleśnickiego”, załączył w końcu w dosłownym odpisie spośród zachowaniem ówczesnej pisowni: „Piessn o Pruskiei porascze kthora szie sstała w ciągu Krolia Jagiełła Władisława. Lala spojrzała na mistrza zachwycona. Huknął pięścią w stół a pił potem, w tej chwili nie myśląc, nie myśląc – aż mu spośród mroków duszy wykwitła jasna, niby naga Lala pośród piór. I żył Pan Brat gładko nadal, nazewnątrz uśmiechnięty, rad, chociaż z duszą jeszcze bardziej ponurą, zimną również krzepnącą. Dalej opisuje Długosz, podczas gdy na drugi dzień po morderstwie przybył do Łęczeszyc brat Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, z liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła spośród pożałowaniem nad no tak wielką zbrodnią. Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. 1515. Sypnął w związku z tym tytułami wśród wojewodów a kasztelanów, którzy otaczali Zygmunta I. Krzysztof Szydłowiecki, Pan krakowski, dodatkowo Mikołaj Radziwiłł zostali wówczas książętami świętego cesarstwa Rzymskiego, principes sacri Romani imperii, inni, kiedy Mikołaj Firlej, wojewoda sandomierski, hrabiami, comites.
Wiersze łacińskie o bitwie grunwaldzkiej zachowały się – na kształt twierdzi Zeissberg – w liczbie coś koło tego 50-ciu w rozmaitych rękopisach, wśród innemi w kazaniach doktora dekretałów Mikołaja spośród Błonia. Była inteligentna a zdolna zaś uczyła się – niezbyt nagle, wartość logiczna, w jaki sposób wątła, anemiczna szesnastoletnia dziewczynka, atoli uczyła się, oraz jednakże profesorowie nie uwzględniali tego oraz chóralnie kropili jej „czwóry”, zero sobie nie robiąc spośród depresji dodatkowo zniechęcenia dziewczynki. Roku 1510 napisana”. Pieśń ta obejmuje strof 4-wierszowych 48. Marcin Bielski pisze, iż za jego pamięci powszechnie znaną była w całym narodzie dodatkowo po dworach szlachty śpiewywaną, niemniej jednak innymi słowy była to pieśń ta sama, trudno wiedzieć. Krakowski nakład tej pieśni (Łazarza Andrysowicza), konserwowany w bibljotece Ossolińskich, obejmuje strof 4-wierszowych 18 tudzież nie posiada końca. Leon hr. Rzyszczewski, pomieszczając w Bibljotece Warszawskiej (r. 363. W bibljotece ordynacyi Zamojskich w Warszawie znajduje się drogi kompleks 62 pieśni polskich spośród XVI w. 4) Modlitwa rymowana tego, flaga stali gorzów który pieśni te ułożył natomiast mianuje siebie kapelanem. 1346), ułożył na pa Najśw. III, str. 139 – 141. Z powodu wesela kr. Enc. Star. t. III, str.